Budućnost Palestine

Tim Anderson

Tvrdnje da Izrael ima “pravo da postoji” je konstruirani mit. Zapravo, države aparthejda su zločin protiv čovječnosti i trebale bi biti ukinute. Ključno pitanje na koje ovaj rad nastoji odgovoriti je kakvi su izgledi buduće demokratske Palestine? Rad na početku analizira temelje države Izrael, uključujući i njegovu rasnu ideologiju, karakter palestinskog otpora, “moralno izjednačavanje” i lažne reformističke argumente “ljevičarskog cionizma”. Ova analiza identificirat će ključne izazove cionističke vojne okupacije, moćne zapadne saveznike, fanatičnu cionističku misiju i razjedinjenost palestinskih frakcija i njihovih saveznika. S druge strane sve je jači rastući palestinski otpor okupaciji, sve prihvatljiviji legitimitet Palestine, spremnost regionalnih saveznika, a ranjivost izraelskih saveznika kada su u pitanju očigledni zločini Izraela koji se više ne mogu prikrivati i relativizirati. U konačnici možemo zaključiti da je budućnost Palestine zamagljena različitim podjelama, bolom i žrtvom ali daleko od toga da je beznadežna.

pdf

 

Sažetak
Tvrdnje da Izrael ima “pravo da postoji” je konstruirani mit. Zapravo, države aparthejda su zločin protiv čovječnosti i trebale bi biti ukinute. Ključno pitanje na koje ovaj rad nastoji odgovoriti je kakvi su izgledi buduće demokratske Palestine? Rad na početku analizira temelje države Izrael, uključujući i njegovu rasnu ideologiju, karakter palestinskog otpora, “moralno izjednačavanje” i lažne reformističke argumente “ljevičarskog cionizma”. Ova analiza identificirat će ključne izazove cionističke vojne okupacije, moćne zapadne saveznike, fanatičnu cionističku misiju i razjedinjenost palestinskih frakcija i njihovih saveznika. S druge strane sve je jači rastući palestinski otpor okupaciji, sve prihvatljiviji legitimitet Palestine, spremnost regionalnih saveznika, a ranjivost izraelskih saveznika kada su u pitanju očigledni zločini Izraela koji se više ne mogu prikrivati i relativizirati. U konačnici možemo zaključiti da je budućnost Palestine zamagljena različitim podjelama, bolom i žrtvom ali daleko od toga da je beznadežna.
Ključne riječi: Izrael, cionizam, okupacija, Palestina, saveznici

Palestina se često portretira na način klišea tipa: “vjerski sukob”, “bespomoćne žrtve” i “terorizam”. Nijedan od pomenutih klišea nam ne pomaže da razumijemo Palestinsko pitanje iako ono uopće nije komplicirano i nerješivo kako nam se želi predstaviti. Korijeni sukoba nalaze se u tradicionalnom projektu kolonizacije, koju su podržale Velika Britanija i Sjedinjene američke države. Sukob se neprestano potpiruje kontinuiranom brutalnošču, represijom i progonima Palestinaca. Proteklih sedamdeset godina ovog strašnog sukoba i nasilja itekako pokazuje jasne tokove i kontra-tokove, poglavice one koji se tiču etničkog čišćenja i otpora Palestinaca. Pažljivo iščitavanje tih tokova moglo bi nam pomoći da primijetimo i predvidimo moguće perspektive potencijalne demokratske Palestine oslobođene sukobima.
Uprkos decenijama brutalnih napada, otpor Palestinaca rasističkoj izraelskoj državi nije nimalo oslabljen, a kamoli eliminiran. Dakako, usred naočigled bezizlazne situacije, nazire se tračak nade. Granice na sjeveru i jugu Izraela su pozicionirane sa tendencijom ekspanzije sektaške države kojoj je suprotstavljen otpor na dva fronta, u Gazi i na jugu Lebanona. U međuvremenu, Palestinski narod na okupiranim teritorijama opstao je na svojoj zemlji i uporno pruža otpor (sumud), dok novi valovi kolonizatora slave svako novo otimanje palestinske zemlje. Društvene odnose danas oblikuje otpor koji traje već tri generacije.
S jedne strane je sukob koji karakterizira nasilje spojeno sa kolonijalnim i antikolonijalnim mentalnim sklopom. S druge strane pak, u većinskim arapskim gradovima u zraku se osjeća čudan osjećaj normalnosti – Ramallah, Hebron i Nablus – otočići opasani ogradama, zidovima, nepristupačnim rasističkim zonama, ulazno-izlaznim putnim komunikacijama i vojnim bazama. Nekoliko desetina zidova podignutih širom Zapadne obale štite cionističke kolonijalne nastambe u tom dijelu okupirane Palestine. Za razliku od Jerusalima koji se nalazi pod zaštitom jakih policijskih snaga budući da je “mješovita” zona, život u arapskim gradovima Palestine tokom dana odvija se, manje više, uz minimalno prisustvo izraelskog vojnog prisustva. Ali storm truperi upadaju u noćnim satima.

Evropska kolonija Palestina
Nema potrebe tračiti dragocjeno vrijeme raspravama o tome da li je Jevrejska država Izrael rasistički režim aparthejda ili ne. Nema nikakve sumnje da je Izrael uspostavljen na “rasnoj” segregaciji te da je do u tančine razvio sistem aparthejda praćen stalnim etničkim čišćenjem. Organizacija Adalah (2017), primjerice, dokumentirala je više od 65 zakona koji Izrael karakteriziraju kao rasističku državu. Najnoviji vrlo precizan izvještaj Ujedinjenih naroda koji su pripremili američki pravni eksperti Richard Falk i Virginia Tilley (2017) – potvrđuje da je Izrael pravno i faktički “država aparthejda” i, stoga, zločin protiv čovječnosti. Potrebno ju je ukinuti. Tvrdnja da rasistička država Izrael ima “pravo na postojanje” zapravo je fabricirani mit. Kao što Falk i Tilley (2017) jasno ukazuju: “Činjenično stanje u Izraelu-Palestini predstavlja neispunjene obaveze organizirane Međunarodne zajednice da razriješi sukob koji je dijelom proizvod vlastitih odluka”.
Dok Palestina ima drevnu povijest, naprimjer,čiji je grad Jerihon, osnovan vjerovatno prije deset hiljada godina, a zauzimanjem svetog grada Jerusalima od strane različitih imperija tokom više stoljeća, današnja država Izrael ima specifičnu povijest. Nakon što su Britanci i Francuzi osvojili Levant i druge arapske zemlje od Osmanske imperije početkom dvadesetog stoljeća počeli su sa projektom podjele arapskih zemalja. Ta podjela je uglavnom bila motivirana željom da se oslabi potencijalna arapska država koja se nazirala nakon poraza Osmanlija. Drugi razlog je bio namjera da se dijelovi arapske države dodjele cionističkom pokretu evropskih Jevreja.
Svih 13 premijera Izraela od 1948. godine, potiču od evropskih porodica. Niti jedan od njih nije rođen u porodici koja je u Palestini više od jednu generaciju. Unatoč tome polagali su “pravo na povratak” u mitsku zemlju svojih predaka. Cionizam je uglavnom sekularni kolonijalni projekat, ali je izgrađen na vjerskom mitu i uspostavljen je nakon više stoljeća antijevrejske diskriminacije širom Evrope. Religijski mitovi pozajmljeni su iz biblijskih tekstova (Genesis 15:18, o Obećanoj zemlji) i iz revivalističkog kulta o drugom hramu, jedan pravac u okviru suvremenog Judaizma. Ovaj rezon sugerira da jevrejski narod ne može doživjeti svoje društveno i vjersko ispunjenje sve dok se u Jerusalemu ne obnovi njihov drugi hram, koji je uništen u vrijeme rimske ere. (Isaacs 2005).
Evropski cionisti uspjeli su od Britanske Vlade isposlovati obećanje (Balfourovu deklaraciju od 1917. godine) za stvaranje države u Levantu, nakon stavljanja pod vlastitu kontrolu zemlju osvojenu od Osmanlija. U političkom pogledu, pak, kao što je to vrijedni britanski novinar zabilježio 1920. godine, Britanija je, kada je dala obećanje cionistima namjeravala “uspostaviti strateški kutak na Bliskom istoku na kojem bi stacionirala grupu ljudi koji će biti u savezu sa Britancima” (Jefferies 2014). Ista ta britanska administracija koju je predvodio David Lloyd George, na isti način stvarala je prepreke za uspostavu nezavisne Irske republike na način podjele na sjeveru otoka u kom su premoć imali protestantski “lojalisti”. Podjela Indije potkraj 1940-ih i stvaranje Pakistana takođe je bilo motivirano željom da iza sebe ostavi saveznika u regionu, kao dio poznate “velike igre” kako bi se mogla oduprijeti uticaju Sovjetskog saveza. (Singh Sarila 2005). S druge strane pak, Francuzi su za sebe kreirali umjetnu tvorevinu od države sa kršćanskom većinom u Libanu, u nadi da će ta mala državica ostati trajno lojalna Evropi uopće i Francuskoj posebice.
O cionizmu su napisani tomovi knjiga. (e. g. Hertzberg 1959; Hart 2005), Britanska Palestina (e. g. Tuchman 1956; Segev 1999), Balfourova deklaracija (e. g. Jefferies 2014; Anderson 2017), Nacistički holokaust (e. g. Gilbert 2014; Gutman i Margaliot 2014) i Borba za nezavisnost arapskih naroda (e. g. Hourani 1991; Provence 2005; Khalidi, 2010). Stoga će ovo poglavlje samo ovlaš dotaknuti neke povijesne aspekte, dakle ono što je neophodno za razumijevanje samog konteksta stvaranja savremene države Izrael i represije koju ta država vrši nad arapskim stanovništvom.
Misionarska sila koja stoji iza stvaranja Izraela u Palestini počiva na dvije racionalnosti. Prva je misija cionizma da kolonizira (re-okupira) zemlje za koje tvrdi da su zemlje predaka i to na bazi povijesti koja počiva na biblijskim tekstovima. Druga racionalnost je potraga za spasom od diskriminacije evropskih Jevreja koja traje stoljećima, a koja je doživjela kulminaciju za vrijeme nacističkog holokausta od 1933-1945. Ta dugotrajna diskriminacija generirana je po cijeloj Svetoj rimskoj imperiji, u kojoj se Jevreje optuživalo za različite stvari, uključujući i za ubistvo Isusa od Nazareta (Adams and Heß 2018). Evropskim Jevrejima je često bilo zabranjeno da posjeduju zemlju i da vrše javne državne funkcije, a progonjeni su iz različitih evropskih zemalja. (Nirenberg 2013; Trachtenberg 2014). Nacistički holokaust, pokušaj genocida nad evropskim Jevrejima, podrobno je dokumentiran, unatoč ratnim teškoćama, uništavanjem dokumenata i ljudskih tijela. (Gutman i Berenbaum 1998). O tom velikom zločinu nema nikakve sumnje, niti je sporno da su evropski Jevreji tokom četrdesetih godina proteklog stoljeća tražili spas od progona u Evropi. Ali, ništa od toga ne može opravdati otimanje zemlje i etničko čišćenje arapskog naroda Palestine.
Nasuprot raširenom mitu, Ujedinjene nacije nisu “stvorile” državu Izrael. Potkraj 1940-ih Britanci su prenijeli svoj mandat koji im je dodijelila Liga naroda na novoformirani UN. Ujedinjene nacije su nakon toga formirale komisiju koja je trebala da podnese izvještaj o “budućoj upravi Palestine”. Većina izvještaja pomenute Komisije čini osnovu Rezolucije 181 Generalne skupštine UN-a, koji je predložio osnivanje arapske države, Jevrejske države i “specijalne uprave” sa međunarodnim statusom Jerusalima. (UNGA 1947). Iako je broj arapskog stanovništva Palestine 1946. godine bio 65% dok je 33% bilo Jevreja, s tim da nije bilo “jasne teritorijalne podjele na većinske teritorije Jevreja i Arapa u smislu većih povezanih cjelina”, Komisija UN-a je predložila da teritorij koji treba da bude jevrejska država bude 55.5% ukupne Palestine. Nepravda koja je učinjena Arapima, stoga, zapravo počinje ovim nepravednim izvještajem UN-a i rezolucijom koja ga je izglasala. To je odmah na početku bilo veoma kontroverzno. Rezolucija 181 donesena je 29. novembra 1947. godine sa 33 glasa za, 13 glasova protiv i 10 suzdržanih glasova. (Hammond 2010; UNGA 1947). I Britanci i UN dozvolili su cionističkim grupama da nastave sa svojim nečasnim poslom.
14. maja 1948. godine David Ben-Gurion, šef Jevrejske agencije, proglasio je osnivanje države Izrael. Izrael su odmah priznale SAD, USSR a kasnije i mnoge druge članice UN-a. Godinu kasnije Izrael je primljen u članstvo UN-a. Ipak, 25 zemalja (arapsko-muslimanskih i afričkih) nikad nisu priznale Izrael, dok je sedam zemalja (Iran, Chad, Cuba, Morocco, Tunisia, Oman i Qatar) naknadno povuklo ranije priznanje Izraela. (JVL 2018). Period prije ali i poslije proglašenja države Izrael obilježio je val cionističkog nasilja koje Palestinski Arapi nazivaju “Velika katastrofa” (Al Nakba), za vrijeme kojeg je sistematski poravnato na stotine palestinskih naselja sa kojih su Palestinci prognani a taj teritorij je danas poznat kao “Palestina od 1948” (Sa'di, i Abu-Lughod 2007; Pappe 2006: Ch 4).
Izraelski povjesničar Ilan Pappe pomno je dokumentovao operacije etničkog čišćenja Palestine, napose njihovo planiranje. Etničko čišćenje je bilo usmjeravano “četvrtim i konačnim” planom koji datira u martu 1948. godine čiji je cilj bio “potpuno očistiti cijelu zemlju”. Ben Gurion, vođa tih operacija, vjerovao je da Izrael mora zauzeti 80-90% mandatnog teritorija koji su Britanci dodijelili 1947. godine. On je izjavio: “Samo zemlja koja obuhvata 80% Jevreja može opstati kao ‘rentabilna i stabilna [Jevrejska] država’”. (Pappe 2006: xii-xiii, 26, 48). Kako bi taj cilj mogao biti ostvaren donesen je Plan C koji je pozivao na ubijanje palestinskih političkih vođa, visokih dužnosnika, poticat će i finansijske sponzore, uništavanje transportne infrastrukture, izvora vode, mlinova, klubova i restorana (Pappe 2006: 28). Konačni plan poznat kao (Plan Dalett, 10 March 1948) detaljizira slijedeće:
“Ove operacije mogu biti izvedene na slijedeći način: ili uništavanjem naselja (njihovim spaljivanjem, granatiranjem, postavljanjem eksploziva pod njihovim ruševinama), i to posebno u naseljenim jezgrima... U slučaju da Palestinci pruže otpor, snage koje budu pružale otpor moraju se neutralizirati i pomesti a stanovnike treba protjerati izvan granica države.” (Pappe 2006: 39; takođe Vidal 1997).
Kao konačni ishod, koji najbolje ilustrira masakr u Deir Yassinu koji je počinjen 9. aprila, u kojem je ubijeno 107 mještana, bio je niz protjerivanja Palestinaca iz petstotrideset i jednog, a jedanaest urbanih naselja je uništeno, što je proizvelo 800,000 prognanih (Pappe 2006: xiii; Vidal 1997). Izrael je stoga utemeljen na pokušaju genocida, etničkom čiščenju nejevrejskog stanovništva Palestine. Neko vrijeme nakon toga predsjednik Svjetskog jevrejskog kongresa Nahum Goldmann navodi riječi svog kolege Davida Ben Guriona koji je izjavio:
“Zbog čega bi Arapi sklopali mir sa Izraelom? Da sam ja lider Arapa ja to nikad ne bih uradio. To je prirodno: mi smo oteli nihovu zemlju… Oni vide samo jednu stvar: mi smo im oteli njihovu domovinu. Pa zašto bi oni to prihvatili? Može se desiti da oni to zaborave za jednu ili dvije generacije, ali zasada, nema šanse da se to desi.” (Goldmann 1978: 99).
Arapski susjedi koji su morali prihvatiti ogroman broj izbjeglica, nisu prihvatili postojanje države Izrael. A Izrael se od samog nastanka suočio sa nizom problema. Bilo je propalih pokušaja da se napiše ustav, a zatim set osnovnih zakona koji bi uspostavili neke principe pritom ostavljajući druge neriješenim. Dva glavna postulata rasistički utemeljene države su jasno navedeni: pitanje izbjeglica i njihov “povratak iz egzila”: što će reći, povratak preživjelih nacističkog genocida i šireg evropskog progona i njihov povratak u zemlju predaka. U proglasu nezavisnosti Izrael je nazvan “državom jevrejskih seljenika”. Cionistički “Zakon o povratku”, koji je napisao Ben-Gurion “u sjenci holokausta”, napisao je u formi zakona da “ se svakoj osobi koju su nacisti nazivali Jevrejem i poslali u logore smrti mora pružiti utočište i status izgnanog” (Clayman 1995; Knesset 2014). Međutim, većina članova ranog cionističkog rukovodstva potiče iz porodica koje su iz Istočne Evrope. Oni i njihove porodice, kao što je i sam Ben Gurion, emigrirali su u Palestinu prije početka Drugog svjetskog rata. Ben-Gurion stoga nije pokušao definirati ko se smatra Jevrejem a ko ne. Činjenica je pak da evropski, ruski i američki Jevreji koji su iskoristili ovaj privilegirani useljenički režim nisu neminovno prošli kroz logore smrti.
Kasnije su ovom zakonu dodana esencijalistička i rasna obilježja, rukovodeći se namjerom da je nakana ovih zakona “sakupljanje Jevreja iz egzila ma gdje bili” (Knesset 2014), a u skladu sa mitom da su preci svih Jevreja nekoć prognani iz Levanta, i to 70. godine po rođenju Isusa – nove ere. Kako bi to dokazali ponudili su povijesne i geneološke dokaze u cilju dokazivanja porijekla predaka.
Cionistička rasna “nauka” prilagođavana je potrebama političkog projekta. Konvencionalni cionistički historičari danas smatraju da svi Jevreji imaju zajednički genetski sustav koji je porijeklom iz Levanta (e.g. Ostrer 2001). Ova teorija pokušava napraviti spojnicu između evropskih Jevreja (Aškenaza) i mediteranskih Jevreja (Sefarda) iz Levanta. Po ovoj teoriji oni Jevreji koje su Rimljani prognali iz Palestine, nakon uništenja drugog hrama, naseljeni su u dolini rijeke Rajne te drugim dijelovima Evrope. Broj Jevreja u svijetu početkom 21. stoljeća procijenjen je na 13 miliona. Od toga ih je 5.7 miliona u SAD-u, 4.7 miliona u Izraelu, ali su svi, navodno, biološki vezani za zemlju predaka u Levantu. (Ostrer 2001). To implicitno znači da se evropski Jevreji praktično “vraćaju” u svoju postojbinu (e.g. Entine 2013; Rubin 2013).
Međutim, ovaj “koncenzus” je ozbiljno uzdrman. Profesor Shlomo Sand u knjizi The Invention of the Jewish People (Sand 2010), proučavao je raniju ideju da su palestinski seljaci zapravo potomci jevrejskih farmera. Ovo su tvrdili rani cionisti David Ben Gurion i Chaim Weizmann, kada su dijelili zajednički cilj s palestinskim Arapima, prije stvaranja Izraela. Ipak Sand nije uspio pronaći niti jedan dokaz kojim bi se pomenute tvrdnje mogle dokumentovati, kao što nije pronašao dokaze o kolektivnom “izgnantstvu”. On dalje tvrdi da su evropski Jevreji, najvjerovatnije potomci Jevreja koji su bili prisiljeni na masovne konverzije u sjeveroistočnim dijelovima Turske, Evrope i Sjeverne Afrike (Cohen 2009; Sand 2010). Za ovakvo tumačenje potporu pružaju i povjesničari koji su izučavali fenomen miliona Jevreja koji su obitavali u najudaljenijim rubovima Rimske imperije, izvan Judeje. Judaizam je takođe kao religija širena u Jemenu, Etiopiji, Indiji i Kini. O tim Jevrejima se širio mit kao o “zalutalim plemenima” (Ostrer i Skorecki 2012). “Rhineland Teorija” pokušala je dokazati da su evropski Jevreji vezani za Palestinu ali je u kontradikciji sa teorijom o Hazarima i masovnoj konverziji u području Kavkaza.
Druge tvrdnje o porijeklu Jevreja koje sežu još dalje pozivaju se na genetske, lingvističke i pisane dokaze. Judaizam, po svemu sudeći, bio je uspješnije prozelitizirana religija u drevnoj povijesti nego danas. Dokazi o “masovnoj konverziji” ruše teoriju “o zajedničkom porijeklu” i bliže su stavu da se Jevrejstvo (kao i Kršćanstvo) više širilo kao religija a ne putem rasne migracije stanovništva. (Entine 2013, Rubin 2013). Međutim, Jevrejstvo je takođe poprimilo supra-religijski identitet.
Koristeći tehnologiju geografske strukture (GPS) u izučavanju geografskog porijekla Yidiša (jezika Jevreja Aškenaza), Eran Elhaik bazirajući dokaze na nekim zajedničkim genetskim poremećajima kod Iranaca i aškenaskog naroda genetskim putem dokazuje da je DNK Aškenaza sačinjen od mješavine Jevreja iz Irana, Grčke i Sjeveroistočne Turske (Elhaik 2016). Što je još dramatičnije, drugi naučnici su došli do zaključka da je u vrijeme uništenja drugog hrama 70. godine nove ere, više od 90% Jevreja živjelo izvan pokrajine Judeja, i to većinom na jugu Evrope. (Ghose 2013). Analiza njihovog uzorka DNK pokazala je, na bazi matrijarhalnih haplo-grupnih dokaza, da svi glavni izvori aškenaskog mitokondrijskog DNK: “Imaju porijeklo u predhistorijskoj Evropi, a ne Bliskom istoku ili Kavkazu... stoga ogromna većina aškenaske matrijarhalne loze ne potiču iz Levanta, kao što je to uobičajeno shvatanje, niti su konvertirali u Kavkazu, kao što tvrde neki izvori, već su zapravo asimilirani u okviru Evrope.”(Costa et al 2013).
Dokazi o većoj raznolikosti porijekla Jevreja izvan Levanta prilično su snažni. Ali su napori koje su cionisti uložili u konstruiranje lojalističke “nauke” o porijeklu rase kako bi njima poduprli cionistički projekt “prava na povratak” još jači. Ovakvi napori privilegiraju Jevreje, dok automatski isključuju to pravo Palestincima Arapima. Njih su jednostavno proglasili neciviliziranim divljacima. Kakve li tužne ironije da jevrejski narod, koji je toliko propatio zbog rasnih teoretiziranja i genocidne prakse u Evropi, sam konstruira rasističke mitove kako bi pomoću njih opravdao svoj rasistički projekat.
Mnogi cionisti postali su opsjednuti “naukom o rasi”, na isti način na koji su njome bili opsjednuti raniji progonitelji Jevreja u nacističkoj Njemačkoj. Mit o “odabranom” narodu sa posebnim pravima i historijskom misijom sve vrijeme je zapravo bio izmišljeni mehanizam. Među onima koji se danas najviše odupiru kritikama “nauke o rasi” su ortodoksni cionisti i neonacisti. Primjerice, nekadašnji vođa Ku Klux klana David Duke odbacuje tezu da je ideja Jevrejstva vjerske a ne rasne naravi. Duke podržava koncenzus cionista koji zagovara esencijalistički pristup o Jevrejima kao zasebnoj rasi. (Bridges 2016). Ta vrsta “nauke” uglavnom se koristi u svrhu rasizma, kako bi se odbacili oni koji počivaju izvan specijalne klase. Upravo iz tog razloga primjećujemo fascinantnu sličnost između esencijalističkog rasizma kod, primjerice, nacističkog Juliusa Streichera i cionističkog historičara Benziona Netanyahua. Obojica postuliraju slične klase superiornih i inferiornih naroda i demoniziraju svoje “rasne” neprijatelje. U oba slučaja ova ideologija polaže iste temelje na kojim počiva etničko čišćenje i genocidna praksa.
Nesposobnost jevrejske države da jasno definira ko je Jevrej dovela je do značajnih unutrašnjih tenzija; iako u svrhu državljanstva, ovaj zadatak dat je na superviziju ortodoksnim rabinima. Jevrejska populacija Izraela koju čini oko 50% Evropljana, 30% Sefarda i 23% Levantinaca (Ostrer 2001:891), pod dominacijom je Evropejaca. Postoje i snažne predrasude prema Sefardskim i arapskim Jevrejima, zbog kulturoloških i vjerskih razlika. (Shasha 2010; Masalha 2017). Pored toga, postoji i velika skupina, oko million imigranata iz Rusije i Ukrajine, koji su emigrirali u vrijeme velike depresije u Rusiji tokom devedestih godina. Njima je izraelska elita iskazala veliku dobrodošlicu, kao pomoć u jevrejsko-arapskom brojčanom nadmudrivanju, ali je očito da su oni u većini ekonomski migranti. Po dolasku u Izrael gotovo ih pola nisu bili prihvaćeni kao Jevreji, već su bili podvrgnuti procesu konverzije na judaizam, kao preduvjet za dodjelu izraelskog državljanstva. (Reeves 2013). Pritisak imigranata nejevreja, uporedo sa rastućim brojem arapske populacije u Palestini, smatra se, primorao je Izrael da bira između toga hoće li biti “jevrejska” ili demokratska država. (Brownfeld 2000).
Cionisti su često nastojali privući jevrejski narod za svoju stvar, a one Jevreje koji su se suprotstavljali ideji Izraela, optuživali su za rasizam. Ovakav odnos zahtijeva posebnu vrstu logike. Primjerice, Julie Nathan, naučni istraživač Izvršnog vijeća australijskih Jevreja, tvrdi da je cionizam isto što i judaizam... “Cionizam je neotuđivi dio judaizma” (Nathan 2017a). Iz takve vizure svijeta, svaki poziv na ukidanje “kolonijalne aparthejd države” tumači se kao poziv na “etničko čišćenje” Jevrejskog naroda (Nathan 2017b). Ovom logikom, suprotstavljanje nastavku Jevrejske države aparthejda i njenog “prava na postojanje” tendenciozno se doživljava i tumači kao prijetnja genocidom prema jevrejskom narodu.
Etničko čiščenje Palestine se vremenom promijenilo, ali ambicije da se ono nastavi i dalje postoje. Često citirani “Yinonov Plan” koji datira iz 1982. godine nije ličio na plan koliko potvrda starijih cionističkih ambicija o stvaranju “Velikog Izraela” (Eretz Yisrael), Jevrejske države koja se prostire od obala Egipta [Rijeke Nil] do Eufrata (Herzl 1960: 711). Oded Yinon, iskusni savjetnik vlade Izraela, pisao je o onom što je nazvao civilizacijskom krizom zapada “West”, za vrijeme hladnoga rata. Izrael, tvrdio je, jedino može “opstati kao država” ako iskoristi “ogromnu šansu” da svoj teritorij proširi na štetu fragmentirajućeg “muslimansko-arapskog svijeta”, za koji je Yinon tvrdio da je “izgrađen kao privremena građevina od karata koju su konstruirali stranci” (Yinon 1982). On, pak, nije ni za trenutak pomislio da su Izrael sa još većim žarom izgradili stranci.
“Allonov Plan”, koji je postavio parameter za prisvajanje okupirane Zapadne obale, ponuđen je Vladi u vrijeme izraelske pobjede u ratu 1967. godine. Laburistički minister Yigal Allon usprotivio se prijedlogu da se palestinsko pitanje delegira Jordanu na rješavanje, budući da jordansku monarhiju nije doživljavao pouzdanim partnerom. Umjesto toga predložio je da se Zapadna obala postepeno počne prisvajati kao zona uz rijeku Jordan nad kojom će kontrolu imati Izrael, a koja će imati trajne jevrejske kolonije (naselja) i vojne baze koje će biti strateški raspoređene po cijelom palestinskom teritoriju. Allon je tada izjavio “posljednja stvar koju moramo uraditi je vratiti pedalj Zapadne obale” (Auerbach 1991; Shlaim 2001). Tek na toj osnovi moguće je pokrenuti pregovore o posebnom i Izraelu potčinjenom palestinskom entitetu. (Pedatzur 2007). Ovaj plan izraelska Vlada nije prihvatila, ali je on sa početnim ciljem kolonizacije 40% teritorija Zapdne obale, de facto dugo godina važio kao zvanična politika Laburističke partije Izraela (Reinhart 2006: 51).
Odmah nakon rata 1967. godine, Izrael je počeo graditi nezakonita naselja i demolirati palestinske razidencijalne četvrti u anektiranim područjima Istočnog Jerusalima. Unatoč tome UN nije promijenio svoju poziciju po kojoj su palestinski građani Istočnog Jerusalima, od 1967. godine pod neprijateljskom okupacijom i kao takvi zaštićeni Četvrtom Ženevskom konvencijom (AIC 2011: 5-6). Rezolucija 242 Vijeća sigurnosti UN-a (1967) nalaže “povlačenje oružanih snaga Izraela sa teritorije okupirane u nedavnom sukobu”, i posebno naglašava “neprihvatljivost akvizicije teritorije putem rata” (UNISPAL 1967). Nemajući nikakvog obzira prema ovoj rezoluciji, dolazeće izraelske vlade počele su, jedna za drugom, kolonizirati okupirane palestinske teritorije.

 

 

Zadnji put promjenjenponedjeljak, 28 Januar 2019 13:30